
Is Wunder der Nacht
Oanstags is der Stoaninger Fritz in Hulzschlag gangan. Am Buckl hat er an Sappl und a Zugsag, und in der Hand hat er a Hackl tragn. Er wullt sih an Bam schlagn, der an passatn Wipfl für an Christbam ghabt hat. Is Hulz hätt er braucht zan Hoazn.
So stapft er durchn Schnee, die Augn immer himmlwärts gricht’t, um in richtign Bam zan darsehgn. Hierundda kracht er kniatiaf ein, wal’s umadum nachgibt um eahm, und nur müahsöli kann er sih wieder frei machn.
Nach ana Wal siacht er „sein Bam“. Nit nur, dass der Bam passert is, ah der Bodn drumherum is boanhart gfrorn und halt’t sei Gwicht. So heb’ er an, ausm Bam an Kal außerz’schlagn. Aftn nimmt er die Sag und schneidt auf der andern Seitn ein; immer tiafa, dem ausgschlagnan Kal zua. Wia er fast durch is, nimmt er an Hulzkal, den er von dahoam mitbracht hat, und treibt eahm mitm Hackl immer tiafer eini, Der Bam ächzt und kracht und noagt sih immer mehr der Bergseitn zua. Just in dem Moment, wo der Bam richti’ umfliagt,, wüll der Fritz noh mit aller Gwalt den Kal a letztes Mal nachitreibm. Wal der Bam aber im Falln is, geht sei Schlag mit sulcher Wucht ins Leere, dass as eahm nachidraht, er ausrutscht und mit oam Fuaß unterm Stamm kimmt. Er woaß nit, is as is Krachn vom fallatn Bam oder von seim Haxn. A wülder Schmerz durchziacht sein Haxn, als hättn s’ eahm, wia ah den Bam, auseinanderbrochn.
Wia er so draufkimmt, was eigentlih los is, varsuacht er sih aus dera Lag zan befrein. Er kann toan, was er wüll, es g’lingt eahm oanfach nit. Drum ergibt er sih sei’m Schicksal.
So liegt er schon a paar Stund, und die Nacht, dei sih ankündt hat, wird immer schwärza. Koa Sternl is am Himml, nur schware Wulkn hängan obm, dei bald anhebm, Schneeflockn zur Erdn z’schickn. Z’erst ganz leicht, aber aft schneib’s immer mehr, und deis so stark, dass der Fritz bald zuadeckt is. Matt, wia er is, rüahrt er sih nur söltn, und nur dann, wann er sih den Schnee vom Gsicht wegwischt, damit er urdntlih Luft huln kann.
Irgendwann schlaft er ein. Da tramt er, wia er durchn Wald geht und von irgendwoher a Ruafm varnimmt. Er lost genauer hin und geht in dei Richtung, aus der er is Ruafm varmoant. Deis wird immer lauter, und plötzlih steht er vor oam z’sammghautn Auto, deis am Dach liegt und aus dem deis Ruafm kimmt. Er kniat sih nieder und siacht drin an Mann, der alloan nit auskann, wal er einklemmt is. Er macht sih an die Arbeit und bringt’s z’samm’, dass er den andern außahult. Der hat was ban Haxn, sodass boade, der oane mitm Fritz und an Steckn als Stütz ins Tal kemman.
A Paar Tag später klopft’s an sei Tür. A Stimm ruaft, er sull aufmachn, ma mächt sih nur für sei erwies’ne Hülf bedankn kemman. Drum steigt er ausm Bett und macht die Tür auf. Und was siacht er da.......?
Die Wirklichkeit hat eahm wieder: Vur eahm steht der Jagasepp mit seim Hund, der eahm wüld ableckt, sodass sei Gsicht ganz warm is. Der Jagasepp redt auf eahm ein, er sullt sih koane Sorgn machn, es wurd schon wieder alls guat werdn. Er nimmt den Sappl, den er ausm Schnee ausgrabm hat, wals der Fritz eahm gsagt hat, wo er liegn muass, und heb’ in Stamm a wengl hoch. Grad so, dass der Fritz sein einklemmtn Haxn außaziagn mag. Obwuhl’s im Haxn toggazt als wia, bedankt er sih ban Sepp für sei Rettung. Der aber moant nur:
„’s is schon guat. Woaßt, ih hab an Tram ghabt, in dem grad auf dera Lichtung, wo ih dih gfundn hab, was gschechn is, und dass ih aufi muass, um nachiz’schaun. - Ih sölber hätt ja nix darsehgn, aber mei Waldi hat dih darschnuppert. - Es is echt gspoaßi! Ih han zwar schon oft was tramt, aber nachigangan bin ih so oam Tram bis hiatz noh nia.“
Uns so kimmt’s, dass der Stoaninger Fritz heia an Weihnachtsbam dahoam stehn hat, der in oam Topf eingsetzt is, und der, wal er schon längere Zeit im Warman steht, austreibt, wia im Fruahjahr, als wullt er uns sagn: „Deis Lebm vom Fritz, deis ih fast varlöscht hätt, hat mia mei eig’nes hintagebm, und iader sull dei Freid an mir darsehgn mägn!“
Richard Mösslinger

0 Kommentare:
Kommentar veröffentlichen